Dreame Competitive Intelligence|Ad Analysis by SocialPeta

SocialPeta
SocialPeta

Competitive intelligence is the first step in our marketing intelligence work and one of the most important parts. Only when we understand the details of our competitors can we formulate a correct and effective marketing strategy.

In this report, SocialPeta analyzes the Dreame’s ad analysis from multiple aspects and helps you see the competitive intelligence of top grossing apps Dreame.

Now, I’ll tell you how to gain a competitive advantage by SocialPeta.

1. Basic Information of Dreame

App Name : Dreame

Logo

Dreame-SocialPeta

OS : Android

Network : Facebook,Audience Network,Instagram

Developer : Dreame Media

Publisher : YouCam Nails - Manicure Salon for Custom Nail Art,30 Day Fitness Challenge - Workout at Home,Treehouse Table,7 Minute Workout,Text Free: WiFi Calling App,Blue Light Filter,USA Weather forecast

Total creative ads during the time period : 31,785

Duration : 752

Popularity : 2,117,979

2. Dreame’s Competitive Intelligence

what is competitive intelligence? Competitive intelligence is the most important part of our marketing. Only when we fully understand the overall situation of our competitors and the market can we make accurate judgments.

Before advertising, we usually use various tools, such as SocialPeta, to check the details of competitors’ ads. In this report, we will analyze the recent advertising performance of advertiser Dreame in detail to understand its advertising strategy.

Trend of Category

There are many types of creatives. We mainly analyze the trend of the ad creative category of Dreame in the recent period. As of 2020-09-07, among the Dreame‘s ad creative, the Html category’s proportion is 2.44%, Video category’s proportion is 0.0%, Playable Ads category’s proportion is 0.0%, Image category’s proportion is 48.78%, Carousel category’s proportion is 48.78%.

Ad Network Analysis

The network that SocialPeta monitors can cover almost all mainstream channels in the world. Understanding the competitor’s advertising channels is the first step in marketing work. According to the analysis of SocialPeta, we can see that in the date of 2020-09-07, Dreame’s the proportion of networks impressions are placed like this:

Facebook’s proportion is 65.81%,

Instagram’s proportion is 11.54%,

Messenger’s proportion is 11.54%,

Audience Network’s proportion is 10.26%,

Google Ads(Admob)’s proportion is 0.86%.

In the date of 2020-09-07, Dreame‘s network with the most ads is Facebook and its proportion is 78.05%.

3. Top 3 Ad Creative Analysis of Dreame

This is the detailed information of the top three ad creatives with the best performance among all ad creatives of Dreame. We can see some advertising trends.

Top 1 Ad Creative of Dreame

Ad Details :

Headline :Dreame

Text :Struggling for inspiration, Ethan, a scriptwriter, switched his body with Jeremy, a gay...

Top 2 Ad Creative of Dreame

Ad Details :

Headline :He’s rich. But never had a complete family. He’s a De Silva, he got it all. Money, women, connections—but he met this younger girl named, Jahcia Fia Llanez. He was so tempted—he was forced to marry her……

Text :Prologue Alas dose na pero hindi pa rin ako dalawain ng antok! Hay, bwiset! Ilang buwan na ko rito sa maynila pero tuwing naaalala ako ang naiwan ko sa Laguna, hindi ko maiwasang ma-homesick. Kaka-graduate ko lang kasi sa high school tapos kinuha ako ni Lola para dalhin sa maynila. Pag-aaralin daw kasi ako ng mga De Silva. Ang alam ko naman ay magkapatid na De Silva ang amo ni Lola. Pagdating ko sa mansion ay isang De Silva lang ang nakatira doon. Si President Reynald De Silva. Mabait siya pero parang hindi marunong ngumiti. Pasan ‘ata ang mundo! Pero dahil pag-aaralin niya raw ako kumeribels na ko! Chance ko na ‘yon e! Kaysa naman maburyo ako sa Laguna. Ang Kuya naman niyang si Sir Johann De Silva ay nasa America. Doon na raw yon nakabase. Wala silang magulang sa bahay. Minsan dumadalaw ang Tito. Pero kailan lang lumipat na ng bahay si President Reynald. Kaya naman boring na ko sa mansyon. Pero nabubuhay ang dugo, kalamnan, balun-balunan ko ‘pag dumadalaw ang pinsan nilang si Matteo De Silva. Minsan dumadating siya sa mansyon para kamustahin kami. Nagdadala pa siya ng pizza, cake, ice cream at kung ano-ano pa. Napakabait sa amin ni Sir Matteo. Masuwerte mapapangasawa no’n. Kaya nga siya ang ultimate crush ko e! Saksakan pa ng pogi! Kung may alam lang akong gayuma, ginayuma ko na ‘yun. May sarili siyang kwarto sa mansyon. Minsan na rin iyon natulog dito. Aalog-alog naman kasi ang bahay na 'to. Malaki nga, malungkot naman. Kaya siguro umalis si President. Lumabas ako ng silid namin ni Lola. Nauuhaw ako. Pagdating ko sa kusina ay agad akong kumuha ng baso at nagsalin ng tubig mula sa pitsel. Habang lumalagok ako ng tubig ay may narinig akong kalabog. Nanggagaling ang tunog mula sa taas, dala ng curiosity ay umakyat ako. Baka napasukan kami ng magnanakaw! Muli kong narinig ang kalabog. Lumingon ako sa kaliwa. Naglakad ako ng dahan-dahan. Kumuha ako ng walis-tambo para ihampas sa magnanakaw. Kung meron man. Kumalabog ulit! Pero--may kasama ng ungol. Napaisip ako. Ang mga magnanakaw ba umuungol? Papalakas nang papalakas ang ungol na naririnig ko--parang boses babae? ‘Di kaya nagmumulto ang yumaong Donya? Bigla akong binalot ng kaba. “Oh my--!” Hala! Baka may multo nga! Madilim pa naman! Lumakas ang mga ungol. Napahinto ako sa pintong bahagyang nakabukas pero patay ang ilaw sa loob. Tanging lampshade lang ang nakabukas. Dito nanggagaling ang ungol. Sa silid ni Sir Matteo De Silva. Sumilip ako. Nanlaki ang mga mata ko. Bigla rin akong pinagpawisan ng malapot. Nanuyot ang lalmunan ko. Totoo ba 'tong nakikita ko? “Oh, Matt..baby!” boses ng isang babae. Alam kong si Sir Matteo ang lalaking nasa ibabaw niya. Pareho silang nakahubad! As in-walang saplot! Ang mga binti ng babae ay nakapulupot sa baywang ni Sir Matteo. Oh my golay! Kitang-kita ko ang likuran ni Sir Matteo! Kitang-kita ko rin kung paano lumubog-lubog ang likuran niya sa babae. Eto ba ang ginagawa ng nagtatalik? Nagbubungguan ang mga katawan nila. Sa bawat lubog niya, sinasalubong naman nu’ng babae. Samahan pa ng malanding ungol nila. “Fuck!' narinig kong sambit ni Sir Matteo. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ng babae paitaas at bumilis pa ang galaw niya! Iyong babae sa ilalim niya walang ginawa kundi ang humalinghin ng paulit-ulit. Dumadausdos pataas ang babae. Mayamaya pa ay nagpalit sila ng pwesto. Iyong babae ang napunta sa ibabaw at nagtaas-baba sa ibabaw ni Sir Matteo. Tiningnan ko ang mukha niya, napapapikit pa na para bang sarap na sarap. “Yeah, fuck! Make it faster!” utos nito. At mas lalo ngang binilisan nu’ng babae. Naalala ko tuloy sa kanya si Marimar, nangangabayo. Alam kong hindi ko dapat sila panoorin, pero ayaw gumalaw ng mga paa ko. Para akonbg ipinako sa kinatatayuan at hinayaan ang mga matang sukubin ng mga senswal nilang mga galaw. At binibiyak ang puso ko. Mag-aasawa na yata si Sir Matteo. Wala na kong pag-asa. Bigla kong nabitawan ang walis na hawak ko. Nakalikha ako ng ingay na siyang kinalingon ng dalawa. Mabilis kong kinuha ang walis at kumaripas ng takbo. Sa tulin ng tinakbo ko ay saka ko lang naramdaman ang hingal aso sa dibdib ko. Napasandal ako sa likod ng pinto habang nasa dibdib ang mga kamay. Namimilog ang mga matang napatingin ako kay Lola na naalimpungatan sa ingay na nagawa ko. Nagtatakang tiningnan niya ako. “Saan ka ba nanggaling at nakatayo ka pa d’yan?” “Sa labas po.” wala sa sarili kong sagot. “Oh, bakit? Ano’ng ginawa mo sa labas?” Parang may masama ako sa tiyan na nanginginig na ngumiti kay Lola, “Nanonood po ng bold.” at naiwang nakanganga sa akin ang Lola ko. “Hoy ‘Neng! Gising na d’yan! Nasa Maynila na tayo oy! Tulog nang tulog, tsk tsk!” Agad akong napabalikwas nang marinig ang matining na boses ng kundoktor sa sinasakyang kong bus. Luminga-linga ako sa paligid at nakita kong nagsisibabaan na ang mga pasahero tanda na nasa terminal na kami. Natulog kasi ako buong byahe. Hindi naman ako excited makapunta rito sa Maynila. Ayoko ngang pumunta rito dahil kuntento na ko sa buhay namin sa Laguna. Payak pero masaya. Kaso, kaka-graduate ko pa lang sa high school ay kinukuha na ko ng Lola ko na nagtatrabahong kasambahay dito. Nirekomenda ako ng Tatay ko sa kanya para magtrabaho raw muna. Uunahin daw kasi muna si Ate Jenelet na makyatapos sa kolehiyo bago ako. Kaya mas mainam daw na kay Lola muna ako, kumikita pa. Sinoot ko ang kaninang yakap-yakap kong backpack at isang malaking bag. Inayos ko muna ang buhok kong may mga takas na hibla, nagulo dahil sa pagkakatulog ko. “Salamat, Manong!” sigaw ko sa konduktor bago bumaba ng bus. Agad akong tinamaan ng sinag ng araw pagkaapak ko palang sa semento. Halos nakapikit na ako sa pagkasilaw. Naglakad ako para lumilim. Luminga ako sa paligid at tiningnan ang oras, pasado alas-otso na. Hindi ko nilapag ang gamit dahil kabilin-bilinan ni Mama na huwag ihihiwalay ang mga gamit sa akin at marami raw snatcher sa Maynila. Dinukot ko ang kapirasong papel sa likod na bulsa ng pantalon kong maong. Ang pinakapaborito kong pantalon sa lahat ng damit ko. Blue skinny jeans na stretchable. Pamasko sa akin ni Mama at Papa. Binasa kong mulit ang address na binigay ni Lola. Wala akong ideya kung paano ako makakapunta rito. Hanggang pagsakay ng bus pa-maynila ang turan sa akin ni Papa. Magtanong na lang daw ako pagdating ko rito. “Sino kaya mukhang may alam..” pinasadahan ko ng tingin ang mga tao sa paligid ko. May mga naghihintay sa waiting shed, naglalakad, nakyatambay na nagbabasa ng dyaryo at nagse-cellphone. Nahagip ko ang isang security guard. Lumapit ako. “Manong! Pwedeng magtanong?” Pinasadahan niya ako ng tingin bago nagsalita. “Ano ba ‘yon?” “Baka alam niyo kung paano pumunta sa address na ‘to?” pinakita ko sa kanya ang kapirasong papel at pinabasa. Kunot-noo niya iyong binasa at ilang segundo pa ay medyo umaliwaslas ang mukha signal na alam niya siguro ang daan papunta. “Ah, mga dalawang sakay na lang ‘yan dito, Neng..” Tumingin siya sa akin at inumuwestra niya ang kanyang kamay at may itinurong direksiyon. Sinundan ng paningin ko ang tinuturo niya. “Nakikita mo ‘yong pilahan ng Jeep na ‘yon? Pumunta ka ro’n at hanapin mo ‘yung may signage na Malvar. Sumakay ka roon tapos sabihin mo sa driver ibaba ka sa Malvar Street. Pwede mo na iyong lakarin magmula roon, kaya nasa malaking subdivision ‘yang address na ‘yan, mansyon ‘yan e. Kung may budget ka mag-tricycle ka, doon ka na mismo ibaba niyan.” Tumango-tango pa ko sa kanya. Tinandaan kong maigi yung sinabi niya. “Sige-sige po, Manong. Maraming salamat!” Tumango naman siya sa akin at mulit akong pinasadahan ng tingin. “Mag-aapply ka bang katulong doon? Mukhang dayo ka a,” Alangan akong ngumisi. Halyatain ba? “E o-opo..” nagsimula na kong maglakad. Pero narinig ko pa rin yung hulitng sinabi ng security guard na iyon. “Aba, masuwerteng bata. Makakapasok sa mga De Silva..” Hindi ko alam kung anong klaseng turan iyon kaya binalewala ko na lang. Nagpatuloy ako sa pagtawid sa kabila. Hinanap ko ang jeep na papuntang Malvar sumakay ako at nagpababa sa roon. Dahil sa hindi ko kabisado ang daan ay sumakay na rin ako ng tricycle. Mababawi ko naman ang ginastos ko sa pamasahe kapag nagtrabaho na ko. Nakakatuwa lang dahil pagkapasok namin sa subdivision ay nalula ako sa naggagandahang malalaking mga bahay dito. Kulang ang sabihing Mansyon iyon. “Grabe, ang Mamahal siguro ng materyales sa mga bahay dito. Yamanin mga tao rine!” nakaawang pa ang labi ko sa pagkamangha. Mayamaya pa ay huminto ang tricycle. “Neneng ‘eto na iyong address na hinahanap mo.” sabi nu’ng driver. Bumaba ako. “Wow..ang laki pala..” Natulala ako. Walang binatbat iyong mga unang bahay na nakita ko. Dahil itong nasa harapan ko ay palasyo! Iyong bang kasing laki ng nakita kong palasiyo ni Queen Elizabeth. Nabungaran ko ang malaking brown na gate. “Napakalaking bahay. Manong baka Malacañang na ‘to?” Ttanong ko nang hindi lumilingon. Narinig ko ang ngisi niya. “De Silva ‘‘di ba? Nag-iisa lang ‘yang mansyon ng mga De Silva, walang iba. Bayad mo, Ne.” Nagbalik ang ulitrat ko roon. “Nga pala! Pasensiya Manong nabighani po ako sa palasyo na ‘to. Magkano po?” Tinitigan pa ko ni Manang na parang may nakakyatawa akong sinabi. “Trenta.” “Trenta?! Ang mahal naman! Hindi naman kalayuan ‘tong biniyahe na’tin ah!” “Neng, diskwento ka na nga roon e.” “Bakit naman po ang mahal? May mabibili na kong isda niyan sa talipapa naming.” Napakamot sa ulo si Manong. “Neng, mahal ang bilihin at bayarin dito sa Maynila. ‘Wag ka nang magulat. Magkano ba kaya mo?” “Kinse.” “Kinse? Sana hindi ka nag-espesyal na sakay kung maliit lang budget mo. Naku naman o, mga probinsyana talaga, mga inosente. Hulit na ‘to, bente? Tapat na ‘yan. Walang kontra!” Hindi na ko tumutol at nagbayad na lang ng halagang gusto niya. Pagkabigay ko ay sumibat na paalis ang tricycle. Lumapit ako sa gate at tinanaw ang loob. Ang ganda talaga.. Naghintay ako roon kung may lalabas pero tahimik. “La!” sigaw ko. Kaso nagulat ako nang may tumahol na aso sa kalapit bahay. “Naingayan?” Hinanap ko ang doorbell. Pinindot ko ng isang beses. Ilang saglit lang ay bumukas ang front door. Lumaki ang ngiti ko nang makita ko ang Lola ko. “Lola!” kumaway ako sa kanya. Nanliit pa ang mga mata ng Lola ko at tila kinikilala ako habang lumalapit sa gate. “Jahcia? Ikaw na ba iyan?” Ngumiti ako. Matagal ko na rin ng hulitng kita namin ng Lola ko. “Opo. Si Jahcia po ito ‘la,” “Jahcia! Susme, dalaga ka na pala! Hala, pumasok ka.” Binuksan ni Lola ang gate. Nagmanong ako agad sa kanya. At kitang-kita ko ang galak sa mukha ng Lola. “Kamusta po, ‘la?” Hinawakan niya ang pisngi at braso ko. “Hindi kita agad nakilala. Ang laki ng pinagbago mo ng hulitng uwi ko sa Laguna, apo. Ang ganda-ganda mo. Ilang taon ka na nga?” “Seventeen po.” “Naku! Magdidisi-otso ka na? Pwede ka ng mag-asawa!” Napakamot ako sa ulo. “Wala pa po akong balak, Lola. Bata pa po ako saka magkokolehiyo pa po ako. Malayo pa po iyon.” hiya kong sagot. “Mabuti naman. Halika pumasok ka na. Mamaya ipapakilala kita kay Sir Reynald. Alam mo sabi niya sa akin pwede niya raw sagutin ang pag-aaral mo sa kolehiyo.” Naglalakad kami papasok sa Palasyo pero napatda ako sa sinabi ni Lola. “Pag-aaralin po ako ng amo niyo, Lola?” “Oo. Kapalit daw ng pagtulong mo rito sa akin. Nasabi ko kasi iyung sitwasiyon niyo sa Laguna at ang dahilan ng pagpunta mo rito. Sabi niya susuwelduhan ka niya at sasagutin ang tuition mo. Kaya huwag mong kakalimutang magpasalamat Mamaya.” Na-excite ako. Nakagat ko ang pang ibabang labi. Makakapag-aral ako ng libre! Almost, dahil kapalit iyon ng pagtulong dito. Hindi na masama. Baka sabay pa kameng makyatapos ni Ate Jenelet. “Naku Lola ang galante po pala at ang bait ng amo niyo rito.” Dumeretso kami sa kusina. Nilapag ko ang bag pero soot ko pa rin ang backbag ko. Nag-iikot ang paningin ko sa kusina. Malaki at magarbo. Hindi ko masyado nabigyang pansin iyong labas kanina dahil sa na-excite ako sa nalaman kong makakapag-aral na ako. Pinaupo ako ni Lola. Habang kumukuha siya ng inumin yyata sa malaking Refrigerator. “Mabait talaga iyong alaga kong iyon. Mukha lang suplado pero may pusong busilak iyon. Hindi lang pinapakita.” Ngumuso ako. “Marami po bang nakatira rito, ‘la?” Binaba niya sa harap ko ang isang baso ng juice at sandwich. “Sa ngayon, halos walang tumitira rito. Si Sir Reynald lilipat na sa pinagawa niyang bahay. Mag-aasawa na yata ‘yon e. Ewan ko ba. Iyong Kuya niyang si Sir Johann, nasa America. Hindi ko alam kung hanggang kailan. Masayahin ang batang iyon pero ng tumulong sa construction biglang nagbago. Naging mailap at palaging galit..” “Iyon pong mga magulang nila? “Iyong ina nila, matagal ng pumanaw. Iyong ama nila, may pamilya ng iba. Nasa ibang bansa na rin.” Uminom ako. Pero nang tingnan ko ulit ang tinapay kumalam ang sikmura ko. Kumain ako habang panay ang kwento ni Lola. Ako naman ay ilang tanong dahil naku-curious din ako. “Pero meron silang malapit na pinsan. Minsan dumadalaw iyon dito. Kung minsan nagbabakasiyon din. Sa ngayon busy sa negosyo ng pamilya nila at sa babae,” sabay iling pa niya na nangingiti. “Palakero po? Baka may itsura. Sa yaman nilang ito, talagang maraming babae ang lalapit sa kaniya.” “Mukhang ako yyata ang pinag-uusapan niyo Manang ah?” Isang baritonong boses ang nagpahinto sa pagkagat ko sa tinapay. Nakita ko ang gulat sa mukha ni Lola pero agad ding napawi at ngumiti. “O ikaw pala, Sir Matteo. Hindi ko napansin ang pagdating mo.” Unti-unti akong lumingon sa aking likuran. Bumilis ang tibok ng puso ko. Nag-uunahan sila at nagwawala. At lalo pa itong bumilis nang magtama ang mga paningin namin ng pinakagwapo na yyatang lalaki na nakita ko sa tanang-buhay ko. Artista ba siya? Para akong naestatwa sa kinyatatayuan ko at hindi ko matanggal ang tingin ko sa kanya. Nakita ko rin ang pagpasada niya ng tingin sa akin, sabay ngiti. Binabasa ko ang revision ng business proposal ng isa sa mga board member ko. Ang naunang proposal ay kamuntik ko nang itapon sa basurahan. Bukod sa mataas ang cost, hindi ito feasible. Those old man didn’t think first of the outcome puro mga kayabangan. Ngumisi ako at hinagis sa mesa ko ang folder. Napaigtad naman ang lalaking nakyatayo ngayon sa harapan ko. Bahagya kong hinilot ang sintido. I’m so tired and exhausted. I just want to unwind and damned get laid. Napalunok siya. “Mr. Sanchez alagad ka ba ni Mr. Tan? You talked too much. Naririndi na ko sa kakadakdak mo.” I looked up on him. Ibinuka niya ang bibig na parang may sasabihin pero napalunok na lang at namutla. I shook my head. Really? “I’m still not going to approve that. Tell your boss, research the words ‘cost effective’. You may go.” mariin kong sabi sa kanya at saka tinaliman ng tingin. “Y-yes, Sir De Silva.” Dali-dali niyang kinuha nang nakayuko ang folder at kumaripas ng lakad palabas ng opisina ko. Tiningnan ko ang oras ko at mag-aalas nuebe na ng gabi. Napahilot na naman ako ng sintido ko. Nasa makati ako ngayon at pinapyatakbo ang De Silva Financing Corporation. Isa lang ito sa mga office ni Papa. After my graduation I chose to be assigned here instead sa main office sa Taguig. Malapit lang kasi sa Condo ko at sa Mansyon. Tumayo ako para umalis na at nang makapagtanggal na ng stress. HINDI ganoong kalalim ang gabi ng pumasok ako sa isang bar. Though halos marami-rami na rin ang tao. It’s Friday that’s why. Umupo ako at sumenyas sa bartender. He knows me pati na rin ang madalas kong order-in. Nasa labi ko na ang bibig ng baso nang mapansin ang babaeng nakatitig sa tabi ko. Kinagat pa niya ang ibabang labi niya habang pinapanood akong uminom. I mentally smirk. “Matteo De Silva.” Nilapag ko ang ang baso at tiningnan siya. Tumaas ang kilay ko at ngumisi sa kanya. “I’m kinda surprised you knew my name.” pinasadahan ko siya ng tingin mula paa hanggang sa mukha niya. But I stared at his boobs. She got a beautiful body and a milky skin. Not bad. Ngumiti siya. “Walang babae ang hindi nakakakilala sa isang Matteo De Silva.” tinitigan niya ako habang umiinom. “Oh?” I grinned. Quite flattering. “And you are?” “Denise Melaflor.” Kumunot ang noo ko. “Melaflor? Are you related to Jake Melaflor?” She smirked like she heard a funny name. “I’m his wife. His lonely wife. Damn him.” “Hoho..that’s a private life.” “Don’t worry. Mukha naman siyang walang pakielam na. Believe me, I just saw him banging a cheap woman sa isang cheap motel. Tsk, Fuck them.” Tumaas ang kilay ko sa sinabi niya. I know Jake Melaflor. He’s a business tycoon. Has a tight reputation. Didn’t know that he’s married life was like this. It seems na parang napabayaan ang asawa niya. But still, I don’t give a damn. If I could given a chance to taste this hot woman, I would. “Want a revenge?” Napatingin siya sa akin ng may kasamang nangungusap na mga mata. “How?” Uminom akong mulit. “Fuck back.” WE ENDED up in my condo unit. On my bed. Tinanggal ko ang hapit niyang damit at itinapon sa kung saan. Hinalikan ko siya. Surprising she fought back. Itinulak ko siya sa kama at hinubad ang damit ko. I left my pants on. She looked tipsy. Punong-puno ng pagnanasa ang mga mata niya. Doesn’t look like a lonely wife anymore. Ngumisi ako sa kanya habang hinahalikan ang mga hita niya pyataas sa gitna niya. I heard her gasped. “You like this?” bulong ko. Binasa niya ang kanyang labi at saka tumango. Tinitingnan niya ako sa aking ginagawa. Hinawakan ko ang gitna niya. Narinig ko ang malalim niyang paghinga. Hinaplos ko ito sa paraang lalong mag-iinit siya. Humiga siya ng tuluyan sa kama at pumikit. She’s still moaning at kitang-kita sa kanyang mukha na nasasarapan siya. Ipinasok ko pa ang kamay ko sa panty niya. Kinagat niya ang labi. Para na siyang nagdedeliryo sa sarap. Ngumisi ako. Marahan kong hinaplos ang gitna niya. “Shit, Matt!” she was panting. I smirked even more. “You like more, Denise?” Mabilis siyang tumango. “Yes please. Yes..” Hinubad ko ang panty niya at dumukwang sa gitna niya. I eat her. I lick her. Naramdaman ko na lang ang pagsabunot niya sa akin. “Fuck, Matteo!” Matapos kong magsawa roon ay unti-unti akong umakyat pyataas. I unhooked her bra and threw it away. I massage her boobs before I put them on my mouth. Umungol siya. Palakas nang palakas ang ungol niya. She’s drowning. I know. Hinalikan ko siyang mulit. Kasabay ang pagpasok ng dila ko ang bawat halik ko sa kanya. I dry humping her. Sinimulan na niyang buksan ang zipper ng pantalon ko. NagMamadali na ang bawat kilos niya. She’s so aggressive. I let her freed my manhood. “Suck me.” utos ko sa kanya. Hindi ko na siya hinintay pang sumagot. Humiga na ako at hinintay siyang paligayahin ako. I am expected her to be an expert since she’s married. At hindi nga ako nagkamali. Isinubo niya ang akin, dinila-dilaan at saka naglabas-masok sa kanyang bibig. “Fuck! Babe! Fuck more.” Then she obliged. Ilang minuto pa niya akong kinain bago ko siya pinahiga ulit. Binuksan ko ang drawer ko at kumuha ng isang condom. Pinilas ko ito gamit ang bibig ko at saka isinoot. At saka ako pumasok sa loob niya. She’s not that tight. As I expected. Itinodo ko ang pagpasok ko. Isinagad ko. And I heard her gasped, moaning and panting. “Move now, Matteo..” sabi niya na parang nagMamakaawa. “As you wish.” mula roon ay gumalaw na ako sa ibabaw niya. Sa una ay mabagal lang ang paglabas-masok ko. Napapamura dahil nabibitin siya. Well, that’s style. Pero habang tumatagal ay bumilis nang bumilis ang galaw ko sa kanya. Palalim nang palalim at pabilis nang pabilis. Umuuga na ang kama ko sa banggaan ng mga katawan namin. Hindi na niya alam kung saan hahawak. Hanggang sa napahawak na lang siya sa kama. Impit na sigaw ang lumalabas sa kanya. Mas lalo pa niya ibinuka ang mga hita niya. I held his waist dahil napapalayo na siya. Ibinuhos ko ang lakas ko sa pagsugod sa kanya. “Fuck! I’m close!” “M-me too! Faster! Move faster!” Mas lalo ko pang binilisan ang pagpasok. Nagugulo na ang kobre ng kama ko sa bilis ng pagbayo ko sa kanya. Hindi siya nakatiis at sinalubong din ang pagpasok ko sa kanya. “What will you do if your husband heard about this?” I asked while banging her. Tiningnan niya ko saglit at pumikit ulit. “We’re even!” I chuckled and pounded her even more. I don’t know what time we finished. I just woke up I’m all alone in my room. Hindi na iyon bago sa akin. When I get stressed, I unwind in a bar. Drink. Dance. Flirt then fuck. But if they get back and tried to seduce me? Sorry, but I just fuck a woman once. No turning back. Tumayo ako at naligo. Tumawag ako sa mansyon para magpadala ng maglilinis. Because my room still smelled a sex scent. “Yes, Manang. Magpapalinis lang po ng condo ko.” iniipit ko ang phone sa pagitan ng balikat ko at tainga habang isinosoot ang relos ko. “O sige, Sir Matteo. Ipapadala ko diyan si Jahcia.” Napahinto ako at kumunot ang noo ko. “Jahcia? Iyon ba iyong ipinakilala niyo sa akin last time po?” “Oo. ‘Yung apo ko na lang Sir Matteo. Day off kasi nina Rita at Susan. Si Jahcia lang pwedeng ipapunta ko riyan. Okay lang ba sa’yo? ‘Wag kang mag-alala mapagkakatiwalaan ang apo ko, hijo.” I know. Ang sarili ko lang ang hindi. Bumuntong hininga ako. “Sige po walang problema. Magpahatid na lang po siya sa driver then ako na magbabalik sa kanya diyan.” “O sige hijo. Ipaghahanda ko na si Jahcia para makapunta na diyan.” “Sige po, Manang. Salamat.” Hinatid ako ni Manong Hernan sa Condominium na tinutuluyan daw ni Sir Matteo De Silva. Sabi kasi ni Lola kailangan ng tagalinis ngayon doon e, sakto namang day-off nung mga regular na naglilinis dito. Maganda nga ito parang sideline kasi dagdag kita rin. Ni-park ni Manong Hernan ang sasakyan. “O Jasa dito na tayo sa Condo ni Sir Matt.” Sabi niya. Napahaba naman ang nguso ko sa narinig ko. “Manong Jahcia po. Jah-cia, Jahcia.” Napakamot naman siya sa ulo niya at nangingiti. “Oo na sige na. Ang hirap kasi bago sa pandinig ko ang pangalan mo. Jahjah na lang nabubuhol ang dila ko.” “Ay ewan ko po sa inyo, manong! Sige po bababa na po ako!” Masayang sabi ko sa kanya. “O alam mo na ba kung floor at unit number ni Sir?” “Syempre naman po! Ako pa ba?! 25th, floor Unit 2514 si Sir Matteo De Silva! Okay na po ba?” Nginitian niya ako. “Tumpak! Saka si Sir na nga pala ang maghahatid sa’yo sa pabalik sa Mansyon ha. O sige na, larga na!” “Sige po. Ingat!” Bumaba na ko at saka tumuloy sa entrance ng building. Nang nilingon ko ulit si Manong Hernan ay nakaalis na ito. Madali akong pinapasok sa building dahil siguro nasabihan na sila ni Sir Matteo. Namangha ako sa condo na ‘to. grabe ang ganda ang sosyal ng lapag nagkikislapan pati iyong nakasabit na chandelier sa itaas mukhang mga kumikinang na dyamante! Paglapit ko sa elevator nalito pa ako kung saan ako sasakay. Apat kasi e, pinindot ko ang arrow-up sa magkabilangang mga elevator. May kasabay din naman akong sasakay. Nang may bumukas na ay nagmadali akong pumasok sa loob. Agad kong pinindot ang number 25th. Iyong kasabay ko pumindot din. Medyo nahilo pa ako dahil sa pagkandar ng elevator. Ito kasi ang unang tapak ko rito tapos ang taas pa ng aakyyatan ko. Pabukas bukas dahil may sumasakay. 25th Floor. “Thank you po at nakarating din.” Usal ko sa sarili ko. Nagpalinga linga ako at hinanap ang Unit 2514--at bongga! Nahanap ko kaagad! Tumikhim muna ako bago tuluyang kumatok. Medyo nilapit ko ang tainga ko sa pinto kung may papalapit ng yabag ng tao. Kaya lang wala. Uulitin ko sana nang biglang bumukas ang pinto at saktong nakyataas ang kamao ko. Sa gulat ko at nang makita ko ang gwapong mukha ni Sir Matteo ay binaba ko agad ito at alangin na ngumiti. “Ma-magandang umaga po Sir Matteo! Ako po si Jahcia, iyong pinadala po ni Lola mula sa Mansyon na maglilinis po rito.” magalang kong sabi. Tinitigan niya ko at ngumisi. “I know. Pasok ka na.” Niluwagan niya ang pinto para makapasok ako. Pumasok ako sa loob. Maganda at malaki pala ang condo niya. White at brown lang nakikita kong kulay sa pader niya. Magaganda ang mga muwebles pero, makalat nga. May mga lyata ng beer o soft drinks at ilang damit. Gamit na ba iyon? “Simulan mo muna sa kwarto ko. Mas makalat doon e.” Naramdaman ko ang presensya niya sa likuran ko. Kaya nilingon ko siya. “Sige po, Sir Matteo.” Nagpaalam na lang ako at hinanap ang kwarto niya. Hindi naman ako nahirapan dahil nakabukas ang pinto kaya nakita ko ang napakalaki niyang kama na may magugulong kumot at unan. Lukot-lukot at may mga damit pa sa ibabaw. Bumuntong hininga na lang ako at saka sinimulan ang paglilinis. Grabe sa kalat. Iyon bang parang ang tamad-tamad ilagay sa laundry basket itong mga pinaghubarang damit. Pero kung wala naman ito malamang wala akong tatrabahuhin. Nagpalit ako ng kobre kama at punda ng unan. Tulad sa labas ay maganda rin dito sa kwarto. Pangmayaman talaga. Paiwasan akong nyatapos sa paglilinis. Lumabas ako sa sala para linisin na rin. “Ang bilis mo ah.” Halos mapaigtad ako nang bigla siyang magsalita sa kung saan. Nang nilingon ko si Sir Matteo ay nakita kong nakasandal ang gilid ng braso niya sa pader at ang mga kamay nasa magkabilang bulsa ng itim niyang pantalon. Halos mapanganga ako sa pagkakyatayo niya. Grabe sobrang gwapo niya! Kahit simpleng V-neck shirt lang ang suot niya nadadala ng itsura niya. “Ah..h-hindi naman po. Sanay lang.” Nahihiya kong sabi. Kinakabahan na tumatalon ang puso ko pagtinitingnan niya ko. Umangat ang gilid ng labi niya at saka pinagkrus ang mga braso sa dibdib. Para makaiwas sa pagkailang ay pinagpatuloy ko ang paglilinis at pagliligpit sa mga gamit niya. “Ilang taon ka na?” Nilingon ko siya saglit. “Seventeen po.” Magalang kong sagot. “Kailan birthday mo?” “March pa po.” “Two months from now. What date?” “Nineteenth po.” Hindi na siya sumagot. Sa tingin ko naman ay mabait siyang tao. Kahit na sabi ni Lola ay marami raw siyang naging nobya. Sa itsura niyang iyan? Talagang maraming magkakagusto sa kanya. “Not bad..” Mahina niyang sabi. Paglingon ko sa kanya ay tinalikuran niya na ako. Hindi ko tuloy maisip kung para saan iyong ‘not bad’ niya. Sa paglilinis ko ba? Palagi ko itong ginagawa kahit sa Laguna kaya alam kong walang kalat o alikabok ang magmimintis. MATAPOS ang paglilinis ko ay si Sir Matteo nga ang naghatid sa akin pabalik sa mansyon. Ang bango-bango sa loob ng sasakyan niya at ang lamig. Though malamig din naman at mabango iyong unang sasakyan kanina pero iyong kanya nakakahalimuyak at ang sarap sa ilong. Dumaan muna kami sa mall at bumili si Sir Matteo ng Pizza at Ice cream. Pasalubong daw kina Manang. Wow! Ang galante ang sweet ni Sir Matteo. Pang-boyfriend material. Kung magkaka-boyfriend na ko sana iyong katulad niya. Pagdating sa bahay ay naki-bonding pa siya sa amin. Wala si Sir Reynald kaya kami-kami ang nagsalo sa dala. Minsan ay pinagMamasdan ko siya tuwing susubo ng pizza, tuwing magsasalita at tuwing tyatawa o ngingiti. Tumatalon ang puso ko kapag ako naman ang kinakausap niya. Mas matindi pa sa naramdaman ko no’ng nakita ako ng crush kong si Nathaniel sa school. Iyong inaabangan ko siyang dadaan sa classroom namin. Crush ko na ba si Sir Matteo? Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko nang pumailanlan ang mga kyatagang iyon. Crush ko na siya! Tumayo ako mula sa lamensa at dali-daling pumunta sa kusina para makahinga. Kumuha ako ng baso at nagsalin ng tubig. Para akong tumakbo sa bilis ng tambol ng puso ko. Binaba ko ang baso at pilit na pinapakalma ang aking sarili. “Ayos ka lang ba?” “Sir!” Sa gulat ko ay iyon agad ang nasambit ko. Naglakad siya papalapit sa akin at pinatitigan ako sa mukha. “Are you okay, Jahcia?” Gusto ko iyon! Iyong binanggit niya ang pangalan ko. Pak na pak sa pandinig ko at sa pakiramdam. Tumango ako. “Opo Sir. Okay lang po. Nagulat lang..” Tumaas ang kilay niya at parang hindi naniniwala. “You look tensed? Are you sure you’re okay?” Bahagyang nanlaki ang mga mata ko. At sunod-sunod na tumango. Nakakakaba lalo. “Okay lang po. Okay na okay. Ganito lang po talaga ako minsan!” Ngumisi siya. “Okay. By the way ano’ng oras ang balik ng pinsan ko?” Napanguso ako at napaisip. “Hmm..hindi po ako sigurado e. Minsan po kasi ‘pag umaalis siya kinabukasan na siya nakakauwi. Sabi ni Lola baka raw sa glass house iyon nagpapagabi.” Hindi siya agad nakasagot. Tiningnan niya lang ako. Nakita ko pang bumaba ang tingin niya sa labi ko. Kaya naman hindi sinasadyang binasa ko ito. Pero parang wrong move. Nagsalubong kasi ang kilay niya at dumilim ang mukha niya. “Thanks.” Iyon lang at tumalikod niya. Naglakad na siya papaalis at sabay kuha ng phone niya sa kanyang bulsa. “Hello. Patricia are you free tonight?” Iyon lang ang narinig kong sagot niya sa kausap. Ewan ko pero nalungkot ako. Ano bang malay ko kung anong gagawin nila. Matatanda na sila. Kaya lang talagang nalulungkot ako e. 13 years ago. “Matteo simulan ngayon ay dito ka na titira sa mansyon.” Nakaakbay sa balikat ko si Don Rafael De Silva. Ang sabi niya siya ay raw ang tunay kong Tatay. KaMamatay lang ni Mama at ni minsan ay hindi niya pinakilala sa akin kung sino ang ama ko. Wala rin naman akong pakielam dahil hindi ko siya hinahanap. Bakit pa? Sa loob ng labing-anim na taon ay hindi siya nagpakita sa amin ni Mama. Nakilala ko lang siya noong pumunta siya sa burol niya. At ang sabi niya ay kukupkupin niya ako at titira kasama ang asawa at dalawang anak paniya. Ang sabi ng Don ay may Ate ako at mas bata sa aking kapatid na lalake. Pumasok kami sa loob ng sinasabi niyang mansyon. Maganda nga rito! Ang lalaki ng mga paso nila. Siguro mahal iyon? Kung ibebenta ko ‘yon sa palengke malaki ang kikitain ko do’n. “Darling..” Napatingin ako sa itaas nang makita ang isang may edad na babae na bumababa sa malapad na hagdanan. Akala mo reyna kung bumaba. Pero mukha ngang reyna! Ang daming perlas sa leeg niya at magara ang kasuotan niya. At iyong mukha niya puro may kulay. Akala mo may sagalang dadaluhan. Iyon ba ang pang araw-araw niyang itsura? Ang Mama ko kasi tuwing aalis kami o tuwing magsisimba lang kami siya naglalagay ng makeup sa mga mata at labi niya. Tinitipid niya pa iyon para hindi agad maubos dahil mahal daw iyon. Pero itong Donyang ito siguro maraming pambili, halos ubusin niya na sa mukha niya e. Lumapit si Don Rafael sa kanya at hinalikan siya sa pisngi. Tiningnan nila ako. “Siya na ba si Matteo, Darling?” “Siya na nga, Olivia. Siya ang anak kong tinago sa akin ni Amelia.” Tipid na nginitian ako ng Donya. Si Donya Olivia Alfonso - De Silva. Pero tumaas ang isang kilay habang tinitingnan ako. “Kamusta ka Matteo? Kinalulungkot ko ang nangyari sa’yong ina. Pero huwag kang mag-alala welcome ka sa aming pamilya. Lalo pa’t ikaw ay may dugong De Silva.” Hindi ko maintindihan ang mukha niya. Mataray pero malamyos ang tinig niya. Hindi naman ako nakakaramdam ng takot sa kanya dahil kung tutuusin mas nakakyatakot pa iyong mga tambay sa lugar namin. NAGING maayos ang trato sa akin ng pamilya ng ama ko. Hindi naman nila ako pinapansin. Binibigyan lang nila ako ng pera at kahit na anong pangangailangan ko sa eskwela. Madalas hindi ko sila nakakasalamuha. Sa gabi lang kami nagkakasabay sa pagkain pero madalang naman. Si Ate Rachel matanda sa akin ng tatlong taon. Graduating na siya sa college. Hindi naman niya rin ako pinapansin. Kapag may gusto akong tanungin tungkol sa assignment ko dahil parehas kami ng kurso ay nilalayasan lang ako. Para siyang nandidiri sa akin. Si Rixor naman ay mas bata sa akin ng isang taon. Halos magkaedad lang kami. Kinakausap niya ko minsan. Lalo na tuwing may iuutos siya. Uutusan niya kong ikuha siya ng juice, tubig, meryenda o gamit niya. Mas matanda ako sa kanya pero ang tawag niya sa akin ay ‘boy’. Hinayaan ko na lang dahil baka kapag pinatulan ko ay umabot pa kay Donya Olivia. Mukha pa namang mabagsik iyon. Huwag lang nila akong kanain dahil laking tondo ako ay patulan ko sila. Tiniis ko ang malamig na trato nila sa akin. Kahit ramdam ko na hindi nila ako gusto maliban sa Tatay ko ay binalewala ko na lang. Makyatapos lang ako ng pag-aaral ay lalayas na ko sa lintik na bahay nila. Isaksak nila sa ngala-ngala nila ang mansyon nila. Sa isang family event ng mga De Silva ay nakilala ko ang magkapatid na pinsan ko na sina Johann at Reynald De Silva. Sa buong angkan ng pamilyang ito ay tanging silang dalawa lang ang pumansin sa akin. Pati ang maganda nilang Mama ay mabait din sa akin. Si Tita Angeles. Buti pa siya ay parang Mama ko na matipid lang mag-makeup pero lutang pa rin ang ganda niya, mabait pa. Hindi na ko nakaramdam ng pangungulitla dahil kina Johann at Reynald. Ang turing nila sa akin ay kabarkada, kaibigan at kapatid. Sana sila na lang nga ang naging kapatid ko imbes na iyong dalawang damuho na iyon. “JAHCIA pagkatapos mong maghugas ng mga plato, pakidiligan mo na iyong mga halaman sa labas.” Nilingon ko si Lola na nag-aayos ng mga dadalhin sa bahay ni Sir Reynald. Hihiramin kasi nila si Lola pansamantala. Lumipat na kasi si Sir Reynald sa bahay na pinagawa niya. Mag-aasawa na siguro. Iyon din kasi ang hula nina Lola. Hindi naman pala-kausap si Sir Reynald dahil tahimik lang ito at walang kibo kapag nakikita ko. Pero alam kong mabait siya. Siya kasi ang sumagot sa pag-aaral ko. Ini-enroll pa ko sa isang private school. Kahit sabi ni Lola na sa simpleng kolehiyo lang ay okay na pero si Sir Reynald pa rin ang nasunod. Nagpapasalamat na rin ako at ganoon kalaki ang puso nila sa aming mga kasambahay nila. Hindi pala lahat ng mayayaman ay matapobre at madamot. Pagkyatapos kong maghugas ng plato ay lumabas na ko para diligan ang mga halaman sa garden. Unang kita ko pa lang sa hardin nila ay nagandahan na ko. May mga makukulay na bulaklak, luntian na damuhan at meron pang duyan na gawa lamang sa kahoy. Sa paningin ko pa lang ay nakakaginhawa na. Lalo pa siguro kung magpapahinga ka rito. Ang Mama raw nina Sir Reynald ang nagdisenyo ng kanilang hardin kaya alagang-alaga raw ito ng magkapatid. Ito daw kasi ang nagsisilbing naiwang alaala ng kanilang yumaong ina Nag-focus akong maigi para diligan ang mga halaman. Kung minsan ay nangingiti ako kapag natitigan ko ang mga bulaklak dito. Ang gaganda kasi at dito naaalala ko iyong mga inaalagaan kong halaman sa Laguna. Pero hindi bulaklak kundi mga gulay. Napalingon ako sa aking likuran nang makarinig ako ng mga boses. Nakita ko ang isang matangkad na lalaking nakasuot ng black suit at puro bigote ang balbas ang mukha. Kahawig siya ni Sir Reynald, marahil ay ito si Sir Johann. Hindi ko pa kasi siya nakikita mula nang dumating ako dito no’ng isang bwan. Ang sabi nila ay masungit daw ito at parang pasan ang mundo. Pero kahit ganoon ay hindi maikakailang may taglay pa rin itong kagwapuhan kahit may balbas siya. Mukha siyang disiplinadong tao. Naglakad siya patungo sa gazebo habang may kausap sa cellphone niya. Hindi niya ako napapansin. Pero nanatili akong nakatingin dahil nakita kong kasunod pala niya si Sir Matteo. Nakatingin siya sa akin habang nakasunod kay Sir Johann patungong gazebo. Bumilis na naman ang tibok ng puso ko. Crush ko kasi siya. Nakapamulsa siya habang naglalakad. Nakasuot siya ng itim na longsleeve polo na nakatupi hanggang siko niya. Nginitian niya ko. Tapos ay tiningnan ako mula ulo hanggang paa. Napalunok ako. Ewan ko pero, tuwing ngingitian niya ko ay may bumubundol sa dibdib ko. Siya yata ang pinakamatindi kong naging crush. Noong high school kasi ako ay kinikilig lang ako kapag nakikita ko ang crush ko. Pero kay Sir Matteo, may dagundong sa dibdib ko tuwing ngingitian niya ko. Tapos parang mamumutok ang magkabila kong pisngi sa init. Kapag kakausapin pa niya ko ay parang may lumilipad sa tiyan ko na kung ano. Kakaiba talaga ang nararamdaman ko kapag nasa paligid lang siya. Kapag naman wala siya ay pinagdarasal ko pa na sana ay dumalaw siya sa mansyon. Malaki ang agwat ng edad namin. Nalaman kong twenty-nine na pala siya. Ako magdidiseotso pa lang at ilang araw na lang iyon mula ngayon. Malabo yatang mapansin niya rin ako. Nalulungkot ako at naiiyak kapag naiisip ko ang kaibahan ng edad at estado namin sa buhay. Ang unfair ng love life kapag masyado kayong magkalayo ng kinyatatayuan. Siya kasi ay nasa patag, ako naman ay nasa putikan. Sino ba ang gustong bumaba at maputikan ‘di ba? Maghahanap ka rin ng mga kauri mo. Kaya ang sekretong nararamdaman kay Sir Matteo ay mananatiling nasa putikan na lang habangbuhay. Tipid ko na lang siyang nginitian at pinagpatuloy ang pagdidilig ko. Naririnig ko ang pag-uusap nila pero hindi malinaw ang pinag-uusapan nila. Hindi ko na lang pinansin at nagtrabaho na lang. Pagkatapos ko rito ay pwede ko munang asikasuhin ang mga kakailanganin ko sa pagpasok ko sa university. Ini-enroll kasi ako ni Sir Reynald ng summer subjects para raw makahabol ako. Magbabakasyon na kasi kaya summer classes ako muna. Pag-iigihan ko talaga ang pag-aaral ko para hindi masayang ang binabayad nila para sa akin. Pagkatapos kong magdilig ay nagwalis ako at pinupulot ang mga natuyong dahon at damo. Sobrang na-attach na nga yata ako sa hardin nila kaya talagang inaalagaan ko rin ito nang maigi kahit na may sarili silang hardinero. Hindi ko alam kung gaano ako katagal ako naglinis sa hardin pero pawis na pawis na ako. Pagkatabi ko ng walis at dustpan ay nagpagpag ako ng mga kamay at damit ko. Pinunasan ko ng braso ang tumulong pawis sa noo ko nang napagawi ako sa gazebo. Pero naestatwa ako. Wala na roon si Sir Johann at naiwan na lang si Sir Matteo. Medyo malayo na ko sa gazebo pero nakita kong nakatayo roon si Sir Matteo. Nakapamulsa siya at nakatitig sa akin. Hindi kumukurap ang mga mata at seryoso ang mukha. Anong pang ginagawa niya roon mag-isa? May kailangan ba siya sa akin? Kasabay ng samu’t-saring katanungan sa isipan ko ay ang bilis ng tibok ng puso ko! Nahahatak ako sa uri ng paninitig niya. Para bang hinihila ang mga mata ko at hindi magawang bumitaw. Nakakalusaw at nakakakilig. At parang mas may-higit pa roon. Pero bakit gano’n. Bakit parang may kalungkutan akong nakikita sa kanyang mga mata? Kahit sa malayo ay nararamdaman ko. Para bang ang lungkot niya.. Pagkagising ko ng alas-singko ng umaga ay agad akong naligo at nagbihis. Inayos ko rin ang kama ko bago lumabas. Mas maagang nagigising sa akin sina Lola at Ate Manilyn araw-araw. Sabi ko naman sa kanila ay pwede rin akong gumising mas maaga pero ayaw nila. Napupuyat daw ako dahil sa may eskwela pa ko. Lumabas ako ng silid namin at dumeretso sa kusina. Agad bumalot ang lamig sa balat ko. Tahimik na tahimik pa ang paligid. Pagpasok ko sa kusina ay nakita ko agad sina Lola. Malaking ngiti ang sinalubong nila sa akin. “Happy birthday, Jahcia!!” Masayang bati sa akin ni Ate Manilyn. “Happy birthday, apo!” Napangiti ako sa paunang pagbati nila. Medyo nagulat pa ko dahil ko naman inaasahan ito. May hinanda pa silang hotcake na punong-puno ng chocolate syrup. May sprinkles pa iyon sa ibabaw. “Salamat po. Ang agang sorpresa naman po nito. Pero salamat po!” “Wow! Debut mo ngayon ‘di ba, Jah? Ang tarush oh! Dalagang-dalaga na siya! ‘di ba, Manang?” “Oo. Pero masyado pa ring bata ang apo ko.” Lumapit sa akin si Lola at inakbayan ako. “Pag-aaral muna ha, apo. Magtatapos ka muna bago ang nobyo-nobyo na ‘yan.” Ngumuso naman si Ate Manilyn na kinatawa ko. “Ay! Ang KJ naman ng Lola mo, Jah! May bawal-bawal pa! Pero sigurado ako, maraming umaaligid diyan sa campus! Aba, ang ganda-ganda kaya ng apo mo, Manang! Parang ka-level ng beauty ni Ma’am Aaliyah!” Buningisngis pa siya kaya mas lalo akong natawa. Pero hindi ko pa naman nakikita iyong Ma’am Aaliyah na tinutukoy niya. “Alam mo Manilyn, may tiwala ako sa apo kong ito. Mas prayoridad niya ang pag-aaral bago ang pag-ibig. Dahil darating din ang tamang oras para riyan.” Ngumuso na naman si Ate Manilyn. “Kailan naman ang tamang oras na ‘yan Manang? ‘Pag napag-iwanan na si Jahcia ng biyahe? Susme, lugmok na bataan niyan!” Pabirong kinurot naman ni Lola sa tagiliran si Ate Manilyn. “Ikaw Manilyn! Naparumi ng bibig mo!” Hinaplos naman niya ang kanyang tagiliran. “Ito naman Manang hindi na mabiro! Peace tayo!” Sabay tawa. “Kailan nga darating ‘yang tamang oras na iyan Manang?” Tumawa muna si Lola bago ako tingnan. “Darating ang oras na ‘yon sa araw na hindi mo inaasahan. Kaya ‘wag kayong maiinip.” ALAS-KUATRO ng hapon ang labas ko sa university. Kinokopya ko lang ang ilang lessons mula sa white board dahil kakaalis lang ng Professor namin. Ang ilang classmate ko ay nagsialisan na at ang ilan ay nagdadaldalan na lang. Minamadali ko na ang pagsusulat para makauwi agad. Maglilinis pa ko ng hardin. “Happy 18th birthday.” Napahinto ako sa pagsusulat nang may tumabi sa akin at..binati ako? Naabutan ko ang classmate ko na si Mike. Nakatingin at nakangiti sa akin. Na-awkward naman ako. Hindi kami close e. Pero sa akin talaga siya nakatingin. “H-ha?” Mas ngumiti pa siya lalo kaya lumitaw ang mapuputi at pantay-pantay niyang ngipin. “Happy birthday sa’yo! Debut mo ngayon ‘di ba? Pwede bang umattend sa party mo?” Magiliw niyang sabi. “S-salamat. Pero..paano mo nalaman ang birthday ko? ‘Di naman kita kilala.” Hinawakan niya ang dibdib niya. “Ouch! Ang sakit naman no’n, Jahcia Fia Llanes.” Ngumiwi pa ang mukha niya na akala mo’y may masakit talaga. At alam niya pa ang buong pangalan ko! Ano siya? “O bago ka mag-react ng nakakatakot, magpapakilala muna ako sa’yo nang maayos. Ehem! I’m Mike Angelo Alano. Upcoming 2nd year na ko this June. Pwera na lang kung makakapasa ako ngayong summer classes ko. Back subjects ko kasi ‘to e. Pero malamang makapasa na ko kasi may dahilan na kong pumasok araw-araw..” Nanatili ang tingin niya sa akin. Medyo naasiwa ako sa titig niya. Hindi ako kumportable sa atensyon niya. Lalo pa’t may ilang classmates ko na parang pinapanood kami. Tumango na lang ako at tinapos na ang ginagawa ko. Wala sana ako balak na pansinin pa siya pero inakbayan pa niya ang likuran ng upuan ako at dinungaw ang notes ko. Kinabahan ako at nainis dahil sa sobrang closeness na ginawa niya. Napreskuhan ako. “Pwede ba ko pumunta sa party mo Fia?” Mahinang tanong niya. Bumuntong hininga ako at iniligpit na ang gamit ko. Buti na lang at kaunti na lang ang natira sa board. Hanapin ko na lang iyon sa library o internet kaysa naman makadikit ang isang ito. Mukha mayaman at mayabang. Kung makadikit sa babae knowing na hindi pa kami masyadong magkilala e, ang creepy na. What if kung friends pa kami. Pero wala akong balak makipagkaibigan sa kanya. “O aalis ka na?” Nakatingala siya sa akin. Sinukbit ko na ang bag ko at niyakap ang libro ko. “Kailangan ko ng umuwi.” “Teka--” Hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya at naglakad na palabas ng room. Pero bahagya akong nagulat nang hawakan niya ang braso ko. “Sandali lang Fia!” “Ano ba?” Hindi ko na naiwasang mainis. Tinaas naman niya ang dalawang kamay bilang pang-surrender. “Woah! O..kay. Sorry kong medyo na-offend ka sa kinilos ko. I just wanna make friends with you that’s all! Look, alam kong nainibago ka dahil sa freshman ka. Pero gusto lang talaga kitang makilala, Fia.” Naging mahinahon ang boses niya. Tinawag niya ako sa second name ko. Siya lang ang tumatawag sa akin ng ganoon. Ayoko namang maging rude sa kanya. Kahit na presko siya. Kung kaibigan lang ang habol niya, okay lang naman. Bumuntong hininga ako. “Lilinawin ko lang Mr. Alano, hindi ako tulad ng babae na iniisip mo. Hindi ako mayaman at hindi taga-maynila. Sinagot ng amo ng Lola ko ang tuition fee ko rito at tumutulong ako sa kanya. In short, katulong ako. Hindi dapat ako ang kinakaibigan mo dahil hindi tayo magka-level sa buhay. Kaya please lang, ‘wag ako.” Tinalikuran ko na siya ulit. Dahil nakita ko ang pagbabago ng reaksyon ng mukha niya nang sinabi ko iyon. Expected ko na rin kaya tinalikuran ko na lang siya. “Ang bitter mo naman sa buhay, Fia. Ano ngayon kung hindi ka mayaman at hindi taga-maynila? Ano ngayon kung ang amo ng Lola mo ang nagbabayad ng pangtuition mo? At ano ngayon kung katulong ka? I don’t care, Fia. I just want to be your friend.” Napahinto ako at nilingon siya. Nginitian niya ako pero hindi na nakalitaw ang ngipin niya. Nakaramdam naman ako ng kaunting pagsisisi sa sinabi ko. Ako pa yata ang lumabas na mapangmata. Ako pa na walang maipagmamalaki. Nilapitan niya ako at inilapit sa akin ang kamay niya. “So, friends?” Tiningnan ko ang kamay niya. Kung tutuusin siya ang unang nakipag-usap sa akin nang ganito. Unang kaibigan kung sakali. At alam kong gusto ko rin ng kaibigan dito dahil palagi akong mag-isa. Kaya lang palagi kong naiisip ang estado nila sa akin. Pero, kinuha ko ang kamay niya. “Ayos! Hatid na kita.” Hindi iyon patanong kundi pahayag. Umiling agad ako at naglakad na palabas ng university. Sinabayan naman niya ko. “H-huwag na. Okay lang ako. Wala ka na bang klase?” Bahagya ko siyang nginitian. “Wala na. Pauwi na rin naman ako kaya hatid na kita. Saan ka ba?” Ngumuso ako. Nagji-jeep lang naman talaga ako pauwi. Pero kung sasabay ako sa kanya ngayon, makakatipid ako ng pamasahe. Dalawang sakay kasi ako. E kaya lang, kakakilala ko pa lang sa kanya baka maging abusado naman ako. Malapit na kami sa front gate nang huminto ako at hinarap siya. “H’wag ka nang mag-abala. Kaya kong umuwi mag-isa.” Napakamot naman siya sa batok niya. “Bakit? May susundo ba sa’yo?” “Naku wala--” “Jahcia.” Napalingon ako sa pinanggalingan ng baritonong boses na tumawag sa akin. At agad sumipa ang puso ko nang matanawan ko sa labas ng gate si Sir Matteo. Nakatayo siya sa gilid ng itim niyang sasakyan. Ang mga estudyante na nasa labas ng gate ay nakatingin sa kanya. Ang iba naman ay sinisipat ang magara niyang sasakyan. Pero anong ginagawa niya dito? Napaawang ang labi ko. “S-Sir Matt..” “Sino ‘yan? ‘Yan ba ang amo niyo?” Dinig kong tanong ni Mike. Kahit kinakabahan ako ramdam ko pa ring iyong saya dahil nandito ngayon si Sir Matteo. “Pinsan niya ‘yong amo namin ni Lola--” “Jahcia come here.” Utos niya. Nilingon ko siya saglit at saka tiningnan ulit si Mike para magpaalam. Ayokong paghintayin si Sir Matteo nakakahiya. “Sige Mike, Alis na kami.” Pahakbang na ko nang hawakan niya ko sa brako ko para pigilan. “Pwede ko bang kunin ang number mo, Fia?” “Ha? Wala akong cellphone e. Pasensya--” Hinila na ako palabas ng gate ni Sir Matteo. Kaya naiwang nakatanaw na lang si Mike. Hindi ko nakikita ang mukha niya pero namumuti na ang wrist ko sa higpit ng hawak niya. Malalaki pa ang hakbang niya kaya para na kong tumatakbo sa hakbang niya. Dinala niya ako sa tapat ng passenger seat at pinagbukas ng pinto. “Sakay.” Mariin niyang utos. Hindi na ko sumagot pa at sumakay na. Naninibago ako sa pinapakita ngayong ugali ni Sir Matteo. Pinanood ko siyang umikot sa kabilang side. At doon ko nakita kung gaano kadilim ang mukha niya. Salubong ang kilay at mariin ang pagkakalapat ng labi. Bago sumakay ay tumingin pa siya ng isang beses sa gate. “Fasten your seatbelt.” Utos niya. Nanginginig akong sinunod siya. Pinaandar niya ang sasakyan, walang nagsasalita sa amin. Ramdam ko ang tensyon sa paligid. Hindi ko siya nililingon. Kinakabahan ako. Nalulunod pa ko sa mabangong amoy ng sasakyan niya. “Sino ‘yon?” Doon ko lang siya nilingon. “S-sino po?” Deretso naman ang tingin niya sa kalsada. “Yung kasama mo kanina. ‘Yung..’yung humawak sa’yo.” Parang hirap siyang magsalita. Dahil siguro sa mainit ang ulo niya. “Classmate ko po.” Nakita ko ang paghigpit ng hawak niya sa manibela. Batid kong mariin iyon dahil sa pamumuti ng kamay niya. Tiningnan ko ang mukha niya. Salubong ang mga kilay. Nakakatakot ang awra niya. Para siyang galit o inis. May nagawa ba akong mali? Ngayon ko pa lang nasilayan ng ganito si Sir Matteo. Nakagat ko ang pang ibabang labi ko habang tinitingnan ko siya. Nalulungkot ako kasi galit siya. Hindi ko tuloy malaman ang mararamdaman dahil tanging tunog ng aircon ang maririnig sa loob ng sasakyan ni Sir Matteo. Humigpit ang hawak ko sa mga libro ko sa aking kandungan. Ang bilis pa ng tibok ng puso ko. Minsan ko ring kinurot-kurot ang daliri ko dahil sa hindi kong maipaliwanag na kaba. Nangangawit na nga ang leeg kong nakapirming nakadungaw sa bintana. Hanggang sa narinig kong tumikhim si Sir Matteo. “Jahcia..” Mababa at baritono niyang tawag sa akin. “P-po?” Talagang nanginig pa ang boses ko. Gusto ko tuloy ipikit ang mata ko dahil doon. Nangunot ang noo niya. Nawala na rin ang kanina ay salubong niyang kilay. “Pakikuha ‘yong paper bag sa likod.” Nilingon ang backseat. Andoon nga ang sinasabi niyang paper bag at inabot ko. “Ito po..” Sinulyapan niya ko saglit. “That’s yours. Happy birthday, Jahcia.” Napatitig ako sa kanya at napaawang ang labi. Totoo? “Po?” Bahagya siyang ngumuso at pinaikot ang manubela. “Anong po? Sa’yo yan. Regalo ko sa’yo. ‘Di ba at birthday mo ngayon?” Tumahip ang kaba sa aking dibdib. Alam ni Sir Matteo na birthday ko ngayon? “O-opo. Kaya lang nakakahiya po at nag-abala pa po kayo ng regalo.” Bahagya siyang tumawa. Kakaiba ang dating ng tawa niyang iyon. At ngayon lang ako nakarinig ng ganoong tawa na parang nakakaakit. “I don’t accept a ‘No’ for an answer. At saka, it’s just a gift. You deserve it. Buksan mo na.” Bigla akong nakaramdam ng saya at pananabik. Wala naman sigurong masama kung tangggapin ko ito. At isa pa, kaarawan ko ngayon. Ang regalong ito ang ituturing kong pinakaespesyal sa lahat na nyatanggap ko. “Salamat po, Sir Matteo.” Magalang na sabi ko. Nakita ko lang ang pag-angat ng gilid ng kanyang labi. Tiningnan ko sa aking kandungan ang paper bag. Binuksan ko iyon at tiningnan ang loob. Hindi ko naman maisip kung ano ang laman nito. Inilabas ko ang kahon at gano’n na lang ang laki ng mga mata ko nang matanto ko ang iniregalo niya sa akin. Isang brand new cellphone! Samsung ang nakasulat na tatak nito. Nilingon ko agad si Sir Matteo na tahimik na nagmamaneho. “Sir Matteo, parang ang mahal naman po ng regalo ninyo. Baka kasi--” “Seriously? Hindi mo ba gusto?” “Naku hindi naman po sa ganoon! Ang ganda-ganda nga po nito at saka hindi pa po ako nakakahawak ng ganito. Kaya lang po kasi masyado po itong mahal.” Bahagya siyang tumawa. “Akala ko kung ano na. Jahcia don’t mind about the price. I’m working at wala lang talaga ‘yan. Huwag ka lang mao-offend pero..maliit na amount lang ‘yan sa akin. Don’t worry too much. Mas matutuwa ako kung mae-enjoy mo iyan. At isa pa, college girl ka na. Magagamit mo ‘yan.” Sabagay. Pero may kaunti pa ring hiya akong nararamdaman. Wow sa kung wow naman kasi ang regalo ni Sir Matteo. Cellphone agad! Binalik ko na ulit ang kahon sa paper bag. “Salamat po, Sir Matteo.” “Naka-save na nga pala ang number ko diyan. Meron na rin akong number mo. Just in case na may kailanganin ka o nina Manang. I’m just one text away.” Aniya. “O-okay po.” Parang tambol na sa pagtalon ng puso ko. Talagang may naka-save ng numero niya sa cellphone na iyon! Para tuloy nangati ang kamay ko at gusto ko nang kalikutin ang iniregalo niya. Dumaan pa kami sa isang supermarket bago umuwi sa mansyon. Bumili si Sir Matteo ng alak. Pagkatapos at bumili rin kami ng cake na ako pa ang pinapili niya kung anong flavor ang gusto ko. Balak pa nga niyang bumili at mag-order sa isang restaurant pero pinigilan ko na. Nakakahiya na at saka sinabi kong nagluto ng pansit si Lola. Pagdating sa mansyon at pinatawag lahat ni Sir Matteo ang mga tauhan at kami nina Lola, Ate Manilyn at Ate Fatima. Kasabay ni Sir Matteo ay nagsalo-salo kami sa hapunan. Medyo may handa dahil higit pa pala sa pansit ang niluto nina Lola. Dahil birthday ko ay tampulan ako ng usapan sa hapagkainan. Nahihiya na nga ako dahil palaging nakatingin sa akin si Sir Matteo. Baka kung ano pa ang lumabas sa bibig nina Lola. Pagkatapos ng masaganang hapunan at lumipat kami sa gazebo para mag-inuman. Sina Sir Matteo at mga ilang tauhan ang kainuman niya. Bukod sa hindi ako umiinom ay nauna pang pagbawalan ako ni Sir Matteo kaysa Lola. Nagsandok ako ng sisig at nilagang mani sa plato. Nagluto rin si Lola ng tempura. Inilagay ko iyon sa tray para dalhin sa gazebo. Kasabay ko si Ate Manilyn na may bitbit na mga slice cake. “Ang taray ang birthday mo, Jah ah! Treat ni Sir Matteo!” Bulong niya sa akin habang palabas kami ng bahay. “Nakakahiya nga e. Pakiramdam ko sobra-sobra na ang nagastos ni Sir.” Paglabas pa lang ng bahay ay tanaw na agad ang gazebo. At nang makita akong paparating ni Sir Matteo ay tumuwid ito ng upo at pinanood ako. Napalunok ako at nanginig ang mga kamay ko. Kapag tinitingnan niya kasi ako, tumatahip ang kaba sa dibdib ko. “Ano ka! Barya lang ‘yan kay Sir no! Hindi pa nga ‘yan bonggang-bongga! Si Sir Johann nga e, sinagot pa ang pampa-ospital ko no’ng nanganak ako. Ito pa kayang simpleng party mo.” Bulong niya ulit. Pero dahil nananatili pa ang mga mata sa akin ni Sir Matteo ay hindi na ko nakasagot pa. Pagdating namin sa gazebo na bahagya silang tumahimik at tumunghay sa aming dala. “O Jahcia, debut mo pala. Sayang wala kang eighteen roses?” Tanong ng family driver na si Kuya Jojo. Ngumiti ako sa kanya habang nilalapag ang mga pulutan nila. Sa gilid ko ay nakita kong sumandal sa likuran si Sir Matteo at pirmes na pinapanood ako. “Okay lang po ‘yon. Hindi naman kailangan ng magarbong handa.” Iniusod ko ang ilang bote na wala ng laman para magkaespasyo ang dala naming pagkain. “Nako! Edi pwede ka na palang magka-boyfriend? Nasa legal age ka na e.” Sabi naman ni Kuya Lemuel. Napatingin ako sa kanya at bahagyang uminit ang magkabilang pisngi ko. Hindi ko inaasahan ang tanong na iyon. Ngumiti na lang ako sa sobrang kaba at napatingin kay Sir Matteo na ngayon ay nakatitig na pala sa kanyang baso. Mukhang biglang naging seryoso ang itsura niya. Nagpatuloy sila sa pag-inom habang tagahatid lang kami ng pagkain nila. Nanatili kami sa kusina nina Ate Manilyn at Ate Fatima at pinapapak ang nilagang mani habang nagkukwentuhan. Hindi namin namalayan ang oras at lumalim na ang gabi. Ilang saglit pa ay pumasok sa loob ng bahay sina Kuya Jojo at Kuya Lemuel, akay-akay si Sir Matteo. Napatayo at nagmamadali akong nilapitan sila. Tiningnan ko si Sir Matteo na lumapaypay ang ulo. “Nalasing si Sir. Ang daming nainom, nagkasarapan sa kwentuhan e.” Sabi ni Kuya JoJo. “Hatid na namin sa kwarto niya. Baka bukas na makauwi ito sa bahay niya.” Dugtong ni Kuya Lemuel. Tumango ako at sinamahan sila paakyat sa silid ni Sir Matteo. Inayos ko ang kama niya para makahiga siya ng maayos. Inilapag siya nina Kuya Jojo sa kama. “Hindi ko alam na malakas pala sa inuman si Sir. Ginawang tubig e. O sige Jahcia, ikaw na bahala.” Sabi ni Kuya Lemuel. Napatingin ako sa kanya. Nangunot ang noo ko. Pero ni hindi nila ako hinayaang sumagot dahil lumabas na sila ng silid. Siguro ay may mga tama na rin sila. Nilingon ko ulit si Sir Matteo na tulog na tulog. Ang kanyang isang braso ay malayang nakahilata sa kama. Napanguso ako, bakit naman siya uminom ng marami? Tinungo ko ang kanyang drawer at kumuha ng puting bimpo. Pumunta ako sa banyo niya para banlawan ito. Naalala ko na tuwing nalalasing si Nanay ay pinupunasan niya ng basang bimpo si Tatay habang panay ang dakdak niya. Hindi naman siya naririnig na ni Tatay. Binuksan ko na rin ang aircon ng kwarto bago dahan-dahan na umupo sa gilid ng kama. Amoy na amoy ko ang samyo ng alak kay Sir Matteo. Napangiwi ako. Pero nang ididikit ko na ang bimpo sa kanyang gwapong mukha ay nag-alangan ako. Nagdadalawang-isip na nga ko e. Kung si Lola na lang kaya ang gumawa nito? Lumunok muna ako bago ko tuluyang idampi sa kanyang mukha ang bimpo. Nandito na rin lang ako kaya ginawa ko na. Marahan ko lang pinunas ito sa kanyang mukha. Gusto ko lang makasigurong maginhawaan siya. Mayamaya pa ay gumalaw si Sir Matteo. Napatigil ako. Nag-aalala ako at baka magising ko siya. Bahagyang dumilat ang mga mata niya. Kumalabog ang dibdib ko. Napakagat ako sa aking ibabang labi. Hala! Nagising ko pa yata. “Ahh..” Tanging nasambit ko nang tuluyan na siyang dumilat at deretsong tiningnan ako. Mapupungay ang mga mata niya at parang antok na antok pa. Hindi siya nagsalita at nakatingin lang sa akin. Naiwan naman sa ere ang kamay kong may hawak na bimpo. Ramdam ko ang panunuyo ng lalamunan ko. Para akong nahulitng may ginagawang kalokohan. Ibaba ko na lang kamay ko at kumilos na lumabas na lang. Halos mapatalon ako nang hawakan ni Sir Matteo ang palapulsuhan ko ng mahigpit. Hindi ko pa siya halos natitingnan nang maayos at hinatak niya ko ulit. Sa gulat ko ay nawalan ako ng balanse at napadagan sa kanya. Sa kanyang ibabaw! Nanlaki ang mga mata ko. Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya sa dibdib ko. Ang mga mukha namin ay ilang pulgada na lang ang layo at ang matinding amoy ng alak mula sa kanya ay mas lalo kong nasamyo. “S-Sir Matteo!” Ang isang kamay ko ay hawak niya samantalang ang isa ay nalagay ko sa gilid lamang ng mukha niya. Tinitigan niya ko. Tumindi pa lalo ang kalabog sa dibdib ko. Hindi ko alam ang gagawin. Basta ang maliwanag sa akin ay masyado kaming malapit sa isa’t-isa. Tumaas ang isang kamay niya at malayang hinaplos ang aking pisngi. Marahan at parang ingat na ingat. Hindi pa rin siya nagsasalita. Bumaba ang tingin niya sa aking labi. Napalunok ako. May kakaiba akong nararamdaman. Hindi ko maipaliwanag at nawawalan ako ng lakas. Hanggang sa bumangon siya at ako naman ang kinakubawan niya. Ramdam ko ang bigat niya sa aking ibabaw. Batid ko rin ang bahagyang paghilis ng bestida dahil sa paggalaw ng hita niya. “S-Sir Matt--” Hinalikan niya ko! Nanlaki ang mga mata ko sa paglapat ng kanyang labi. Nabitawan ko ang bimpo sa aking kamay. Mainit at nalasahan ko ang mapait na alak sa kanyang labi. Ang kanyang ilong ay tumatama sa aking pisngi. Sa gulat ko ay halos hindi na ko nakagalaw pa. No’ng una ay nakalapat lamang ang labi niya sa akin. Hanggang sa dahan-dahan niya itong ginalaw at hinagod ang aking labi. Bahagya pa niyang sinipsip ang ibang labi ko. Para akong nanigas sa kinaroroonan ko at pinirmes lang ang sariling labi. Tumigil siya at tiningnan ako. Mapupungay pa rin ang kanyang mga mata at parang nakikiusap. “Open your lips, please?” Bulong niya. Para akong lasing at napatango sa kanya. Damang-dama ko ang kakaibang karanasan na binigay niya sa akin. At aaminin kong nagustuhan ko iyon. Bahagya kong binuka ang aking labi. Ginilid niya ang kanyang mukha at mulitng bumaba para halikan akong mulit. Mas iba kaysa kanina. Pinapasok niya ang aking bibig. Nangungunot ang noo ko dahil iniisip ko pa kung ano ang gumagalaw sa loob ng bibig ko. Pero unti-unti lang akong nalalasing at pinikit ang aking mga mata. Sinundan ko ang ginagawa niya. Hinagod ko rin ang labi ko sa labi niya. Napamura siya. Huminto ako. “Ituloy mo lang.” Bulong niya ulit. Mulit kaming naghalikan. Bahagya siyang bumilis sa paghalik. Para bang nawalan ng timpi at lumalim ang halik niya sa akin. Inayos niya ang pagkadagan niya sa akin. Naramdaman ko ang mga kamay niya sa aking dibdib. Pinaghiwalay niya ang mga hita ko at pumuwesto roon. Napapagod na ang labi ko. Pakiramdam ko ay namamaga na sa kakahalik niya. Bumaba ang labi niya sa aking pisngi at panga. Lumipat pa sa aking leeg habang dinadama ang aking dalawang dibdib. Kakaibang init na talaga ang nararamdaman ko. Ganoon din ang nadadama ko sa kanyang balat. Ngunit bumaba pa ang halik niya sa ibabaw ng aking dibdib. Napatingin ako dito. At napaawang ang labi ko sa tanawin na naabutan ko. Masyado na talaga akong naiinitan. Pero napatingin ako sa pinto ng bigla itong bumukas. “Fuck!” Bulalas ni Sir Matteo. Itinago niya ko ng kanyang katawan at nilingon ang pumasok. “Don’t you know how to knock first, Johann!” Sigaw niya. Nag-init bigla ang mukha ko sa naabutan nilang eksena sa amin. At si Sir Johann pa ang nakakita! Hindi ko siya nakikita dahil sa nakaharang at nakadagan pa sa akin si Sir Matteo. Tumikhim si Sir Johann. “Or maybe you should learn how to lock your door first, Matt--Jahcia?” Humarap sa akin si Sir Matteo at mariing pumikit. “Bwisit!” Gumalaw siya para tumayo at tinakpan ako ng kumot. Ngunit halos mapasigaw ako ng bigla siyang hatakin ni Sir Johann at inundayan ng suntok sa mukha. “Johann!” Sigaw ng magandang babae na kasama pala ni Sir Johann. Lumapit siya dito at niyakap sa baywang. Napaupo ako at takot na tiningnan si Sir Matteo na nakahandusay sa sahig, hawak ang kanyang labi. “What did you do? Pati ba naman ang apo ni Manang, Matt? Halos kapamilya na natin sila! Gago!” Dinuro at sinigawan niya si Sir Matteo. Dahan-dahang umupo si Sir Matteo na parang hindi nasaktan. Ngumisi pa siya. “What’s your point? She’s in legal age now! At hindi ko siya pinilit!” Galit niyang sagot. Kumirot ang puso ko sa sinabi niya. Walang bakas ng pagsisisi sa kanyang sagot. Batid kong may katotohanan iyon. Kasalanan ko rin at nagpaubaya ako sa init ng katawan. Pero masakit pala kapag wala na ang init. Napatda ako nang sugurin siya ni Sir Johann at kinuwelyohan pyatayo si Sir Matteo. Galit na galit si Sir Johann. Nakaramdam ako ng takot sa kanya. “Damn you! She’s too young! Don’t you get it? How could a man like you feel lust over a teenager girl huh? Iba siya sa mga tipo mong babae!” Natulala na ko. Natatakot at nahihiya. Ano bang pumasok sa isip ko at bakit ko ito hinayaan? Nilapitan ako ng babaeng kasama niya at hinawakan ang braso ko. Nginitian niya ko. “Halika na. Lumabas muna tayo.” Mahinahon niyang sabi sa akin. Dala ng kabiglaan ay nagpaubaya ako. Sumama ako sa kanya palabas. Nasa labas na ko nang lumingon ako pabalik sa loob. Hawak pa rin ni Sir Johann si Sir Matteo. Ngunit si Sir Matteo at matiim na nakatitig sa akin. Hindi ko mabasa ang mukha niya. Pero walang bakas ang takot doon. Nawala lang siya sa paningin ko nang tuluyan ng nagsara ang pinto. Dinala ako ng magandang babae sa ibang silid. Pinaupo niya ko sa kama. “Are you okay?” Mahinhin niyang tanong. Tiningnan ko siya at tumango na lang. “Are you nervous?” Kumakabog ang dibdib ko. Marahil ay sa takot. Tumango ako. Nginitian niya ko na parang pinapagaan ang damdamin ko. Hinawakan niya ang mga pisngi ko. “Don’t worry. Maaayos din ang lahat. Napakabata mo pa para maranasan ang mga ito.” Umiling ako. “Hindi po. May kasalanan din po ako. Hindi lang po si Sir Matteo ang dapat sisihin. Ako rin po, n-nagpaubaya rin po ako.” Nanginig ang boses ko at nanlabo ang mga mata ko. Alam kong dapat din akong sisihin. Hindi lang si Sir Matteo. Pareho kaming nagpadala sa init ng katawan at isa pa, nakainom siya. Umupo siya sa tabi ko at pinatitigan ako. “Mas matanda si Matteo sa iyo kaya mas may responsibilidad siya rito. Mas alam niya ang ginagawa niya. Napakainosente mo pa.” Mahinahon niyang sabi. Tumulo ang luha ko. Wala rin ang maisip na paliwanag. Iyon lang naman ang alam ko. Kasalanan ko rin. Bumukas ang pinto ay inulawa no’n sina Lola at ate Manilyn. Nag-aalalang lumapit sa akin si Lola. “Jahcia anong nagyari? Bakit may sigawan kaming narinig?” Nilingon niya ang magandang babae. “Ma’am Aaliyah, ano pong nangyari sa apo ko?” Hindi na nakasagot pa si Ma’am Aaliyah dahil mulitng bumukas ang pinto. Pumasok si Sir Johann at kasunod niya sa kanyang likuran si Sir Matteo na bakas pang dugo sa gilid ng kanyang labi. Tiningnan kaming lahat ni Sir Johann. Madilim ang kanyang mukha at gumagalaw ang kanyang panga. Pumuwesto sa tabi ng pader si Sir Matteo at sumandal. Pinupunasan niya ang gilid ng kanyang labi. “Manang, pasensya na ho kayo. But everything will be alright now. Matteo will marry Jahcia, tomorrow.” Download to read on the full version!!!

Top 3 Ad Creative of Dreame

Ad Details :

Headline :Dreame

Text :Gabrielle is spunky, fearless and is the only daughter of the most notoriously merciless...

Basic Info of Top 3 Ad Creative

  1st 2nd 3rd
Duration 321 12 243
Popularity 986 953 944
Dimensions 750 x 750 720 x 720 796 x 416
Creative Type Image Image Image
Network Audience Network Facebook Audience Network
Related Ads 2 1 2
Countries Canada,Australia,United States,United Kingdom Russia Australia,Canada,United Kingdom,United States
Language English Filipino English

Through the above analysis, we can see that the most effective channel for Dreame in recent advertising is Audience Network, and the main creative type is Image.

In conclusion: The above is a free Dreame’s competitive intelligence analysis report. To do a good job of advertising, long-term accumulation is required. we need to constantly check the latest trends and competitive intelligence data. With the use of competitive intelligence tools SocialPeta, we can improve our ROI,and make competitor‘s fans ours. I hope that this ad creative analysis report will allow you to gain more.

If you want to check the relevant intelligence analysis of other apps similar to Dreame, you can click the app name below to view related reports.